Habang Wala Pa Sila

M, a co-teacher of mine, introduced me to Juan Miguel Severo (his youtube videos, that is). Nasa TV pa noon ang 'On the Wings of Love', kaso hindi ako maka-Jadine, kaya hindi ako nanonood.

Pero nung ipanood sa 'kin ni M yung performance ni Severo ng "Ang Huling Tula na Isusulat Ko Para Sa 'Yo", ayun, hindi na ako naka-move on sa kanya magpa-hanggang ngayon. Kahit hindi ako mahilig sa tula (dahil pakiramdam ko nililimitahan ng form nito ang mga emosyon at salita ko), naging fan ako bigla ni Severo. I bought his book, watched more of his videos, and followed him on my RSS feeder a.k.a. fake Facebook account.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang binasa paulit-ulit ang mga tula ni Severo. Pero muli't muli, bumabalik ako sa linyang ito mula sa "Ang Huling Tula..." na:

... Ayaw ko na maging mahalaga
Hindi ako salamin na matagal mo nang pag-aari
na titingnan mo lang para ipaalala sa sarili mo na maganda ka...      

       
Napasabi talaga ako ng "Tang-ina, ang ganda nun!" noong una ko 'yang marinig, at wala akong kebs noon kahit nasa Faculty room ako. Para kasi sa 'kin, that line summed up why I just don't get into romantic relationships that easy-- ayoko kasing pumasok sa isang relasyon para lang i-feed ang narcissistic tendencies ko. Although iba yung kwento ng tula sa interpretasyon ko... pero ganun naman talaga ang art 'di ba?


P.S.

Pinahiram ko sa kapatid ko yung book. He thought this page was a free verse poem. Nagtataka daw siya kung bakit parang walang sense yung tula kahit na anong isip ang gawin niya--

...At saka na lang niya napagtanto nung nilipat niya yung page na Table of Contents pala 'yan. Hahahaha. 

Hindi ko rin naman masisi yung kapatid ko (na hindi naman talaga palabasa ng mga libro to begin with; musical ang intelligence at inclination niya) kasi kakaiba naman talaga yung book design/format ng 'Habang Wala Pa Sila.' Saktong artsy na dark na ewankobadunbastaangganda. 

Beauty and the Bestie: The Best Vice Ganda Movie.. Like.. Evah!

Nabanggit ko na sa post na ito na fan ako ni Vice Ganda, pero hindi ko nagustuhan yung 'The Amazing Praybeyt Benjamin' (na kelan ko lang din nalaman na may record pala bilang highest grossing Filipino movie of all-time, before 'A Second Chance', that is). Medyo nabanggit din sa dulo ng post na yun ang pagmamahal ko kay Coco Martin, so imagine my joy when I knew that they would be having an MMFF movie together. Kinikilig ako, pramis.

Being the fan that I am, kahit na anong tungkol dun sa upcoming movie nila, talagang binabasa ko. Pics about their first shooting days, interviews, LAHAT talaga ng pwede kong mapanood at mabasa tungkol sa 'Beauty and the Bestie', nahalungkat ko. Pinanood ko yung presscon nila sa movie sa Youtube, pati yung Blogger's con, yung sa Cinema One, etcetera, etcetera. Sobrang dami ko nang alam tungkol sa movie nila na nakukulili na yung mga tenga ng mga tao dito sa bahay sa kwento ko. Alam ko kasi na best friend sila sa totoong buhay, at ilang beses ko inulit-ulit sa iWantTV yung mga interview ni Coco sa GGV, kaya looking forward ako sa dynamics nila sa big screen.

But it took me THREE WEEKS before I was able to watch 'Beauty and the Bestie'. Lagi kasing ang habaaaaaaaa ng pila sa mall malapit sa 'min. Pero kanina, sa wakas eh natuloy na rin kami ng nanay ko na manood. Kaya nga bigla ulit akong napa-post dito after..uhm.. three months?

Kasi super saya nung movie! Tapos andaming scenes na sobrang kilig na kilig ako kay Coco, na para akong bulateng nilagyan ng asin sa upuan ko. Graaaaaaabe. Super dami ng tawa ko dun sa 'Hold on' scene, tapos nagseselos din ako kapag may ibang niyayakap si Coco. Hahahahaha.

Hindi ako masyadong fan ng JaDine (I'm more of a KathNiel fan), but they successfully gave-off the teenager-y romance vibe sa movie. Andaming kinikilig na kabataan sa sinehan dahil sa kanila, lalo na dun sa singhutan ng kili-kili part. The support cast were good as well, tawang-tawa ako dun sa convo nina Ryan Bang and dun sa Japanese character na sa pagkakatanda ko eh Ken yung pangalan. Seksi para sa 'kin ang Japanese accent dahil sa affinity ko sa manga at anime-- at kay Kenshin Himura. Hehehe.

At napapatunganga ako dun sa doktor. Kamukha niya yung ultimate high school crush ko na nabeso ko pa nung Christmas Eve mass. Haaaaay. 

Ooops, I digress again.

I've to admit, hindi naman lahat ng hirit sa movie, havey sa akin. But I couldn't remember the last time I laughed so hard in a movie-- ito lang ulit sa 'Beauty and the Bestie'. There were even parts na ako lang ang natatawa sa buong sinehan. Kaya naman, I therefore conclude:

Vice Ganda + Coco Martin + Wenn Deramas + good support cast = an MMFF movie that's well worth my Php 210.00

(P.S. Will you marry me, Rodel Nacianceno?)

Happy International Teachers' Day!

     

May teachers' month dito sa Pilipinas. Na-declare na Sept 5-Oct 5 ang buwang naming mga guro. Kung yung ibang school eh walang pasok, o kaya may program para sa teachers, o kaya for once eh yung mga estudyante ang magtuturo sa halip na yung teacher, sa school namin--wala lang. Normal na araw lang para sa amin. (Aaaaaand can you feel the bitterness tonaaaayt. toohnahaaayt..)

Kung bakit kasi nagagawa ko pang mag-expect ng something special para sa amin. Hindi na ko nasanay. Buti na lang, as always, the kids would save me from wanting to just leave everything and teach at another school. Kapag kasi nabigyan na ko ng handmade cards (they're all that some of them can afford), natutunaw na ang puso ko. Nakakalimot na sa disappointments ko sa sistema sa school namin. Lalo na yung mga card mula sa mga three or four years ko nang naging estudyante, tapos sasabihan ka na nami-miss ka na nilang maging teacher, na sana hindi ka magsawa magturo doon, na sana marami ka pang maturuan... Haist. 

Dagdag bad trip pa ngayong araw na 'to ang hindi paggana ng binili kong DVD ng Season 4 ng Game of Thrones sa SM -- Sa Muslim. Gumagana kapag sa player nila, sa laptop ko, hindi. Nakakapikonaaarawzarararwawaasgwaaaaaaargggh.

Happy Teachers' Day to me.

Coco is Love.

Wala akong paki sa mga artista... maliban kay Coco Martin.

Kaya kong hindi tumili, magpa-picture, kiligin, kapag nakakakita ng mga artista, pero makakita lang ako ng picture ni Coco, lusaw na ako. Hindi ko pa kasi siya nakikita ng personal. *sobs*

Minsan nga, kapag may mga bumibisitang artista sa school, o ilang mga sikat na personalidad, tinatanong ako ng mga estudyante ko kung bakit hindi daw ako nagpapa-picture kagaya ng ibang teachers o staff. Ang isasagot ko lang sa kanila: "Hindi kasi ako fan." Tapos magbabanggit na lang ako ng ilang mga musikero o writer na kapag sila ang pumunta sa school, siguradong magpa-picture ako. O kaya minsan, ibinibigay ko na ring example si Coco Martin (alam naman na nila na siya ang crush kong celebrity, hehe). 

Pinanood ko sa iWantv.com ng ABS-CBN yung limang episode ng Kris TV na nag-feature ng bahay--mansion-- ni Coco. Doon ko lang din nalaman na naka-feature din pala siya sa January issue ng YES! Magazine. Syempre, bili ako agad.

Ang bongga-bongga ng bahay niya, grabe. Mansion. Mansion talaga. Pero hindi siya raw mahilig magpa-party dun, kasi hindi siya marunong mag-entertain. Hehe. Nabanggit din sa write-up na dati pala, pinilit siya ng mganager niya na mag-aral mag-English at tamang pananamit. Ipa-package siya na a la Piolo and John Lloyd: refined leading men.

Pero ayaw niya. Minahal daw kasi siya ng tao dahil sa kung ano siya: hindi katangkaran, masa, hindi Inglesero. 

True enough, A-lister pa rin siya ngayon kahit na marami siyang flaws. Susme, kapag nga nanonood ako ng interviews niya, madalas ako makarinig ng maling grammar. At dahil dati akong recruiter sa call center, medyo partikular ako doon ... pero... si COCO MARTIN 'YON EH. So, keribels lang.

He has come a long way from the Novaliches kid na naniningil ng pautang ng lola niya. Kwarto pa lang niya, ang laki na ng pinagkaiba noon at ngayon. Pero, sa tingin ko, yung core niya, yung values na itinuro sa kanya ng lola niya, 'yun pa rin. It shows sa mga interview sa kanya, sa trabaho niya, at sa mga naipundar niya. 

Ngayon, ang kailangan ko na lang gawin ay magkatagpo ang landas namin ni Coco my labs.  Goal ko 'yan this 2015. Kasi, sabi niya dun sa YES! Mag interview, ang gusto niya, yung parang lola niya. Marunong magdala ng pamilya, matutulungan siya sa trabaho. Pisces daw yung lola niya (kaya mga isda yung sculpture na nasa front door ng mansion nila)... at.. AT! Pisces din ako. Hihihi.

Paano ka kaya mapapasaakin, Coco Martin?

Komikon 2014

Mainstream and Indie Komiks from this year's 'Winter' Komikon 

It's my fourth year of attending the annual Komikon at Bayanihan Center. And as usual, nalagasan na naman ako ng lagpas isang libo, siyet. But one thing that I am proud of, medyo napipigilan ko na ang sarili ko na mang-hoard ng komiks. O magpadala sa sales talk. Basta, masaya ako sa mga nabili ko ngayon. Syempre hindi nawala yung new stuff nina Nino Balita at Ardie Aquino. Then I was also able to get new volumes of Like Man, Patintero, at Dragon Breed.

I met some of my writer-friends too, whom I haven't seen for the longest time. Nayaya nila ako um-attend sa isang book discussion ng isang romance novel na in-adapt recently into a movie. Okay naman. Hati yung mga tao sa kwarto: readers na mga masa at readers na mga coño. Intelektwal yung usapan kaya natuwa ako. Aside: may reader na nakakilala sa akin at nagpa-picture. Nahiya ako, pramis.

Tapos, naibigay ko nga rin pala yung fan art/card na ginawa ng mga estudyante ko para sa mag-asawang Elmer Damaso at Cornelia Damaso. They were deeply touched by the card, and wrote really sweet notes when they signed my copies of Dragon Breed. Pina-dedicate ko na lang sa mga estudyante ko. I'm sure kikiligin yung mga yun.

Anyhoo, it's been a very tiring day, and I still have 1,667 words to write for my NaNoWriMo novel.

Sleep is for the dead.