For my forever muse

a four-year old letter

Just something I wrote at letterstocrushes.com for my ultimate muse, BN. 

Beauty and the Bestie: The Best Vice Ganda Movie.. Like.. Evah!

Nabanggit ko na sa post na ito na fan ako ni Vice Ganda, pero hindi ko nagustuhan yung 'The Amazing Praybeyt Benjamin' (na kelan ko lang din nalaman na may record pala bilang highest grossing Filipino movie of all-time, before 'A Second Chance', that is). Medyo nabanggit din sa dulo ng post na yun ang pagmamahal ko kay Coco Martin, so imagine my joy when I knew that they would be having an MMFF movie together. Kinikilig ako, pramis.

Being the fan that I am, kahit na anong tungkol dun sa upcoming movie nila, talagang binabasa ko. Pics about their first shooting days, interviews, LAHAT talaga ng pwede kong mapanood at mabasa tungkol sa 'Beauty and the Bestie', nahalungkat ko. Pinanood ko yung presscon nila sa movie sa Youtube, pati yung Blogger's con, yung sa Cinema One, etcetera, etcetera. Sobrang dami ko nang alam tungkol sa movie nila na nakukulili na yung mga tenga ng mga tao dito sa bahay sa kwento ko. Alam ko kasi na best friend sila sa totoong buhay, at ilang beses ko inulit-ulit sa iWantTV yung mga interview ni Coco sa GGV, kaya looking forward ako sa dynamics nila sa big screen.

But it took me THREE WEEKS before I was able to watch 'Beauty and the Bestie'. Lagi kasing ang habaaaaaaaa ng pila sa mall malapit sa 'min. Pero kanina, sa wakas eh natuloy na rin kami ng nanay ko na manood. Kaya nga bigla ulit akong napa-post dito after..uhm.. three months?

Kasi super saya nung movie! Tapos andaming scenes na sobrang kilig na kilig ako kay Coco, na para akong bulateng nilagyan ng asin sa upuan ko. Graaaaaaabe. Super dami ng tawa ko dun sa 'Hold on' scene, tapos nagseselos din ako kapag may ibang niyayakap si Coco. Hahahahaha.

Hindi ako masyadong fan ng JaDine (I'm more of a KathNiel fan), but they successfully gave-off the teenager-y romance vibe sa movie. Andaming kinikilig na kabataan sa sinehan dahil sa kanila, lalo na dun sa singhutan ng kili-kili part. The support cast were good as well, tawang-tawa ako dun sa convo nina Ryan Bang and dun sa Japanese character na sa pagkakatanda ko eh Ken yung pangalan. Seksi para sa 'kin ang Japanese accent dahil sa affinity ko sa manga at anime-- at kay Kenshin Himura. Hehehe.

At napapatunganga ako dun sa doktor. Kamukha niya yung ultimate high school crush ko na nabeso ko pa nung Christmas Eve mass. Haaaaay. 

Ooops, I digress again.

I've to admit, hindi naman lahat ng hirit sa movie, havey sa akin. But I couldn't remember the last time I laughed so hard in a movie-- ito lang ulit sa 'Beauty and the Bestie'. There were even parts na ako lang ang natatawa sa buong sinehan. Kaya naman, I therefore conclude:

Vice Ganda + Coco Martin + Wenn Deramas + good support cast = an MMFF movie that's well worth my Php 210.00

(P.S. Will you marry me, Rodel Nacianceno?)

Makulay na Mundo ng Lesbians

rainbow flag image from kottke.org

Napabalik akong bigla sa makulay na mundo ng mga L  sa LGBT dahil sa isang pangyayari sa school.

Short review ng mga kulay ng Ls (ayon kay G, isang dating katrabaho sa call center kung saan ako nagtrabaho bilang recruitment specialist):

Blue -  sila yung mga bihis lalaki at kilos lalaki na lesbians; yung stereotype na alam ng marami kapag sinabing tomboy ang isang babae

Pink - tomboy, pero hindi halata kasi girl pa rin sila pumorma at kumilos; kapag magkarelasyon ang dalawang pink, aakalain mong mag-bestfriend lang sila, pwera na lang kung magki-kiss talaga sila sa harap mo or overly PDA talaga

Purple - bisexual; parehong naa-attract sa babae at sa lalaki

Kapag naman straight yung girl 'white' yung kulay nila for them (us).

Napa-post ako ng ganito dahil, sabi ko nga, may nangyari kasing 'something' sa school.

Yung PE teacher kasi namin, obvious na 'blue'. Maski students, halatado siya. Kilos lalaki, halimaw sa football, pati porma. Pero walang issue sa kanya ang ultra conservative naming institusyon, medyo malakas kasi siya sa taas; favorite sport kasi ng founder namin ang football. So, no questions about her sexual preference basta nagagawa naman niya yung trabaho niya ng maayos.

Kaso, napansin ko lang lately, na nilalandi niya ako. Lalo na nitong nagsimula kaming magpaturo sa kanya ng football ng dalawa pa sa co-teachers namin. 
Kesyo chicks daw ako, seksi, date daw kami, etc. Although she makes sure naman na walang mga bata na nakakarinig sa kanya.

At dahil hindi naman ako aabot sa edad ko na walang boypren kung hindi ko talent ang mang-deadma sa mga hindi ko trip (ang yabang ba? pasesnya na), pasimpleng pambabara/pang-aasar na lang ginagawa ko sa kanya.
Only to find out, na kaya niya pala niya ako nilalandi kasi pinapagselos niya si M, yung resident clown/science teacher/henyo kid namin. 

Pano ko nalaman? Nagpa-counseling session kasi si M sa 'kin nung Friday, after namin mag-football practice. Confused daw kasi siya, dahil nag-kiss sila ni Miss PE. And she liked it.
Konting background kay M: She graduated from college at 18, na-accelerate kasi siya when she was younger. A nerd in school, typical na high IQ, low EQ siya. Siya man aminado, hindi niya nga daw kaya bumasa ng expression ng ibang tao. Baby siya ng faculty room namin. And last Friday, hindi ko alam kung matatawa o maaawa sa kanya.

Nagkwento kasi siya ng times na nagma-mall sila ni Miss PE nang silang dalawa lang, magka-holding hands pa. Tapos minsan, naiwan pa sila sa bahay ni Miss PE ng silang dalawa lang, tas nagpamasahe siya kay Miss PE. Then after sometime, bigla niyang tinanong si Miss PE out-of-the blue: "Tomboy ka ba, Ma'am?"

Ayon. HINDI NIYA PALA ALAM NA LESBIAN SI MISS PE. Grabe. Muntik na kong mahulog sa kinauupuan ko nung kinuwento yon ni M. Akala lang daw niya, boyish si Miss PE dahil nga, PE teacher siya. Kaloka diba?

So to cut the story short, nagpa-process si M sa 'kin, and I tried my best to answer her concerns regarding homosexuality (nabanggit ko na ba dito na clinical psych ang course ko nung college? kaya feeling nila dun sa school ako ang resident psychologist nila dahil wala naman kaming budget for a guidance counselor). I also probed more on where she was coming from. At the end, I concluded that M was just sooo naive, and Miss PE was the expert wooer.  

Nagliligawan na pala sila, hindi ko alam. I take pride pa naman of being observant. In fairness, hindi ko nahalata 'yon. Akala ko kasi, sa 'kin may gusto si Miss PE. Yun pala... Ginamit. Lang. Niya. Ako. Hah!

Naalala ko tuloy sina G, XK, O, at iba pang blues and pinks na nakilala ko noon sa recruitment office ng call center na pinagtabahuhan ko. Iba yung mundo nila. Makulay talaga. But more about them some other time.

Magpi-prepare pa kasi ako ng ile-lesson para bukas. 

The Need to be in Love

It's been a long time since I felt the butterflies...

Coco is Love.

Wala akong paki sa mga artista... maliban kay Coco Martin.

Kaya kong hindi tumili, magpa-picture, kiligin, kapag nakakakita ng mga artista, pero makakita lang ako ng picture ni Coco, lusaw na ako. Hindi ko pa kasi siya nakikita ng personal. *sobs*

Minsan nga, kapag may mga bumibisitang artista sa school, o ilang mga sikat na personalidad, tinatanong ako ng mga estudyante ko kung bakit hindi daw ako nagpapa-picture kagaya ng ibang teachers o staff. Ang isasagot ko lang sa kanila: "Hindi kasi ako fan." Tapos magbabanggit na lang ako ng ilang mga musikero o writer na kapag sila ang pumunta sa school, siguradong magpa-picture ako. O kaya minsan, ibinibigay ko na ring example si Coco Martin (alam naman na nila na siya ang crush kong celebrity, hehe). 

Pinanood ko sa iWantv.com ng ABS-CBN yung limang episode ng Kris TV na nag-feature ng bahay--mansion-- ni Coco. Doon ko lang din nalaman na naka-feature din pala siya sa January issue ng YES! Magazine. Syempre, bili ako agad.

Ang bongga-bongga ng bahay niya, grabe. Mansion. Mansion talaga. Pero hindi siya raw mahilig magpa-party dun, kasi hindi siya marunong mag-entertain. Hehe. Nabanggit din sa write-up na dati pala, pinilit siya ng mganager niya na mag-aral mag-English at tamang pananamit. Ipa-package siya na a la Piolo and John Lloyd: refined leading men.

Pero ayaw niya. Minahal daw kasi siya ng tao dahil sa kung ano siya: hindi katangkaran, masa, hindi Inglesero. 

True enough, A-lister pa rin siya ngayon kahit na marami siyang flaws. Susme, kapag nga nanonood ako ng interviews niya, madalas ako makarinig ng maling grammar. At dahil dati akong recruiter sa call center, medyo partikular ako doon ... pero... si COCO MARTIN 'YON EH. So, keribels lang.

He has come a long way from the Novaliches kid na naniningil ng pautang ng lola niya. Kwarto pa lang niya, ang laki na ng pinagkaiba noon at ngayon. Pero, sa tingin ko, yung core niya, yung values na itinuro sa kanya ng lola niya, 'yun pa rin. It shows sa mga interview sa kanya, sa trabaho niya, at sa mga naipundar niya. 

Ngayon, ang kailangan ko na lang gawin ay magkatagpo ang landas namin ni Coco my labs.  Goal ko 'yan this 2015. Kasi, sabi niya dun sa YES! Mag interview, ang gusto niya, yung parang lola niya. Marunong magdala ng pamilya, matutulungan siya sa trabaho. Pisces daw yung lola niya (kaya mga isda yung sculpture na nasa front door ng mansion nila)... at.. AT! Pisces din ako. Hihihi.

Paano ka kaya mapapasaakin, Coco Martin?

Little Miss Cupid

I'm an incurable romantic.

Photo Credit: gumwad201.deviantart.com

Kaya kahit na bawal ang mga boy-girl relationship sa school namin, nagpaka-kupido ako sa ilan sa favorite students ko kanina. Ayaw kasi ng mga pari at madre na nagpapalakad ng school na may magkaka-relasyon sa mga bata. Kung anuano kasing pinagti-tripang gawin ng mga kids na nasa residential care ng foundation. Kahit kasi hiwalay ang dormitories ng mga lalaki at babae, hindi maiiwasan ang mga.. uhm... pagtakas sa dorm at pagtatagpo sa mga  sulok-sulok kapag gabi at tulog na ang lahat. So, supressed ang raging hormones ng mga bata sa amin.

Pero pasaway nga kasi akong teacher.

Konting background: NK, a former student who's now in the freshie/sophomore equivalent level in our school, is celebrating her birthday today. She's one of my favorites even if she doesn't fit the mold of our usual students (mukha siyang rich kid, nanggaling sya sa private school, at nagkataon lang talaga na naghirap sila ng maghiwalay ang parents niya.) I like her 'cause she's very smart, reads voraciously, and always willing to learn new things. Mukhang suplada, pero kebs lang. Ayos nga yun, para hindi siya madaling mabola ng boys.

Then there's R -- a technical vocational student na former student ko din, who was also with my student M in Hong Kong. Magaling din kasi sa football, maputi compared to our regular students, tahimik, and mabait (may pasalubong din daw siya sa akin! sana chocolates din kagaya ng kay M, hehe).

NK has the biggest crush on R. At ang wish ni NK, ma-greet siya ng 'Happy Birthday' ni R,  para kumpleto na daw ang birthday niya.

Syempre, ako naman ay kunsintidorang teacher. Hahaha. Kaya kaninang uwian, hinila ko si R kahit ayaw niya. Nahihiya daw siya, at hindi siya sanay sa ganung mga ka-echusan (which is somewhat true; mahiyain kasi siya talaga at sa football ko lang siya nakikitang agresibo.) Pinakita pa nga niya sa akin yung isang birthday letter ng isa pang student para kay NK, na sa kanya din daw pinabibigay.

Eh biglang sumulpot si NK galing sa paglilinis ng room nila. Hindi ko na pinakawalan si R. I called NK, at lumapit naman siya, in fairness. Inabot ni R yung paper kay NK, sabay sabi niya ng mahinang  "Happy Birthday." Si NK naman, mega-blush, nag-stutter, at naka-dalawa pang sabi ng 'thanks.'

At kenekeleg ako sa kanila. Hihihi.

Photo Credit: fangirloftheopera

Flashback: Thirteen years ago, kinunsinti rin ako ng librarian naming si Miss E. Madalas kasi akong tambay sa library. Love ko si Miss E kasi pinapayagan niya akong iuwi yung ilan sa mga libro na bawal ilabas ng mga estudyante ng library. Sa mga kwentuhan namin na kadalasang tungkol sa current events, libro, pagpapa-straight ng buhok, syempre sumasama yung mga kwentong crush.

Kaya ayun, inutusan niya yung crush kong si RJ (Atty. RJ na pala siya ngayon) during my birthday. May klase kami nun nang bigla na lang akong in-excuse ni RJ, at may inabot sa akin na isang kapirasong papel. Tunganga ako, syempre. Inasar ako ng friends ko, at nainggit sa kin yung isa pang classmate ko na may crush din kay RJ. At ang nakasulat sa papel na mula pala kay Miss E? Simpleng birthday greeting for me, at hoping na I liked her simple "birthday gift".

So now, I'm the one doing that favor to my dear student NK. Parang ano lang ito eh.. uhm.. paying it forward. My turn to be the fairy god teacher. Cheers!

Sir, Requesting Permission to be Your Girlfriend, Sir!

Dahil sa ilang koneksyones ko in life, nakapanood tuloy ako ng ceremony para sa isang magre-retiro nang heneral sa AFP. Ang dami nilang echos. Kalahati ng speech ay para sa greetings sa mga nandoroon na may posisyon, tapos kalahati, pagyayabang sa mga nagawa niya sa military.

Pero, marami naman akong natutunan. Una, 55 years old pala ang compulsory retirement age nila. Tapos, meron palang mga heneral na after ng retirement sa AFP, napupunta sa corporate world. Doon ko lang din nalaman na sa retirement pala ng mga heneral, binibigyan din ng plaque of appreciation yung asawa nila. Siguro dahil napagtiisan nung wifey ang pagiging asawa ng isang tao na sumumpang uunahin ang bayan kesa sa pamilya?

Na halos nagre-reflect din sa pamilya nila. Halimbawa, isa sa mga anak nung heneral ang hindi nakapunta doon dahil daw sa "pre-law examination lecture" niya. Lecture lang 'yon, oo na't sabihing para yon sa bar exam, pero para ipagpalit mo iyon sa araw na paparangalan yung mahigit tatlong dekada na pagsisilbi ng Tatay mo sa bayan? Para sa akin, it spoke of how was the General with his family-- malamang, marami din siyang napalagpas na importanteng events sa buhay ng mga anak at asawa niya dahil sa tawag ng tungkulin.

Napansin ko rin na yung mga sundalo palang nasa matataas na posisyon, they marry their kind. Kagaya na lang dun sa nag-retire na heneral. General din yung tatay niya, at yung wife niya, anak din ng heneral. May kapatid din siya na heneral din. Ayun. Kapag nag-family reunion siguro sila, pwedeng pangalanan ang anumang laro na gagawin nila na 'Game of the Generals.' Pfft.

Wait lang, napalayo na ko sa dahilan kung bakit 'Permission to be Your Girlfriend, Sir' ang pamagat nitong post.

Ang tagal nilang nakatayo sa initan. Ano kayang iniisip nila?

Eh kasi... Naalala ko yung CAT (Citizen's Army Training) namin dati nung high school. Meron kasing linya noon yung isang officer na "Sir, Permission to blah-blah-blah, Sir!" na pinapalitan namin dati ng "Sir, permission to collapse, sir!" kapag kami-kami lang magkakaibigan ang nagkakarinigan. Lalo na pag pagod  na pagod na kami sa kamamartsa at kabibilad sa initan. Mas malupit daw yung ROTC sa college, pero ang swerte kasi ng batch namin, dahil pwedeng mamili between ROTC o community service. Syemps dun na ko sa community service. Siguro mga dalawa, tatlong meeting lang yun. Tapos bumili lang kami ng required t-shirt... then, tadaah! Uno na kami.

Naligaw na naman ako, sarreh.

Ahm, yun nga. Kaya iyun yung title ng post na ito ay dahil dun sa nakamayan kong officer. Yiii. Itago natin siya sa pangalang Officer R. Ang lambot ng kamay niya saka ang ganda ngumiti. Kinikilig ako. Hahahahaha.. uhm. Pangalawang beses na naming magkita, actually. At feeling ko, natatandaan niya ko base sa facial expression niya nung makita niya ako at mag-offer siya ng kamay. 

Natutuwa ako ako kay Officer R kasi hindi katulad ng marami sa mga nakakasalamuha kong military men (muli, special thanks to my konekshens), hindi siya mukha at astang mayabang. Mukha siyang humble, mabait, at magalang. Hihihi. 

Probably, in a parallel universe, I was able to blurt out the title of this post to him. 

But in this universe? 

Ehhhhhh.... no.